این روزا بیش از حد تصورم خسته ام ... داشتم به خواهرم میگفتم : الان تو موقعیتی ام که حوصله ی هیچ موجودی رو ندارم... برنامه های دانشگاه ، کارای رویان، بی منطقی استادایی که خودخواهی رو به حد اعلا رسوندن و بلاتکلیفی... اینا دلایل موجهی برای خسته شدن نیست؟ البته اینا رو نمیگم که فکر کنین کم آوردما... نه

دلم نمیخواد دست و پا بزنم... ولی دلم آشوبه ... هی به خودم میگم همه چی رو سپردم دست خود خدا ... به بقیه ام همینو میگم ...حتی به خدام هر شب همینو میگم... ولی آروم نمیگیرم... تمرکز ندارم. حتی تو خوابم دست از سرم بر نمی داره. میدونم اشتباهه ولی کاری از دستم بر نمیاد... اینجا نوشتنش آخرین سلاحمه! امید می